پدیده مجید، رضا، انقلاب، و مجاهدین

پنجشنبه ۲ فوریه ۲۰۲۳
نشریه شهرما (تورنتو) مهدی شمس

منظور من از پدیده در این نوشتار، مشاهده و بررسی فعالیت های فردی و جمعی در محدوده ای وسیعتری از زمان و مکانی که صورت گرفته اند میباشد. که نه تنها نگرش عمیقتری را میطلبد، بلکه باعث میگردد که تعصب و برداشت های شخصی در برخورد با افراد و رویدادها تاثیرات کمتری داشته باشند.

و یا به گونه ای مانع از انجام شدن آن است که برگ ها، حجابی بر تن درخت ، و درخت جنگل را از دید ما پنهان سازد.

تاخیر در اعلام کاندیداتوری در انتخابات درون حزبی لیبرال ها، مراجعه به مراکز مذهبی برای کسب آراء، حمایت بخش همسو با منافع جمهوری اسلامی که هنوز شکل علنی به خود نگرفته و این واژه برای آنها استفاده نمیگردید، آنطور که باید بیانگر گرایشات سیاسی مجید جوهری در سال ۲۰۱۴ نبود که زنگ ها به صدا در آیند.

در دوره ای زندگی میکنیم که کلیه فعالیت های اجتماعی و چه بسا خصوصی، برای همیشه در دنیای مجازی ثبت میگردند. از آنجاییکه مجید جوهری چهره ای کاملن ناشناخته برای کامیونیتی بود، مشکل میتوان اطلاعاتی در رابطه با گرایشات همسویانه ایشان و یا افشاگری های براندازان، بخصوص برانداز نماها آنطور که ادعا میکنند در آنزمان پیدا نمود.

در دقایق هفتم آخرین پادکست کنگره ایرانیان، محمد وحیدی راد یکی از اعضای هییت مدیره کنونی، اظهار میدارد که دولت کبک در سال ۲۰۱۵ برای دور زدن تحریم ها از او خواست که در رابطه با روابط تجاری با ایران اقدام کند. ایشان انجمن بازرگانی ایران و کانادا را تاسیس و در کنار کسب و کارهای دیگرش از جمله رسانه مجازی هدهد و آر اس ام کاپیتال به امور تجاری، ارز، املاک، مالی، مهاجرتی، سرمایه گذاری و موارد دیگر میپردازد.

جاستین ترودو در کمپین انتخاباتی ۲۰۱۵ خود اعلام میکند که در صورت پیروزی، قصد دارد روابط دیپلماتیک با ایران را از سر بگیرد. این مورد نه تنها باعث انسجام و تشکل همسویان گردید، بلکه سرنخداران را بیشتر مصمم نمود که مهره های خود را وارد عمل سازند. مهره هایی که بیشتر نقش پیاده نظام را داشته و در تصمیم گیری ها شرکت نداشته اند.

ملاقات با نمایندگان پارلمانی ایران و اعضای ایرانی ایکائو در دفتر نمایندگی وابسته به حزب لیبرال، راه اندازی طومار پارلمانی علیه دولتی که نمایندگی را به عهده دارد، عزیمت از ریچموندهیل به ونکوور، عملیانی نیستند که ساده لوح ترین افراد از عواقب آن بی خبر باشند. بخصوص که در دو دوره بعد، دولت ترودو حمایت خود را از مجید جوهری قطع نکرده و حتی در آخرین انتخابات به ریچموندهیل میاید.

با نگاهی وسیعتر به این رویداد ها، این فکر در ذهن میتواند تداعی شود که چه بسا مجید جوهری و یا بیژن احمدی، مانند محمد وحیدی راد، دانسته و یا نادانسته، بصورت مستقیم و یا غیر مستقیم، آلت دست سیاست های حزب لیبرال، جهت محک زدن واکنش کامیونیتی شده باشند.

کنار هم قرار گرفتن شش تن از مخالفین جمهوری اسلامی سرشناس، از جمله، رضا پهلوی، در انتشار متن کوتاه در آغاز سال نوی میلادی، کارزار "من وکالت میدهم"، طوماری تحت همین عنوان که تا کنون موفق گشته حدود ۴۵۰ هزار امضاء جمع آوری کند، موارد مشابه دیگری، البته در سطح کوچکتری را یادآور میشوند.

طوماری که شاید بتواند اولین گام برای بوجود آوردن تشکلی همچون احزاب باشد، ولی بیشک رهبر نمی آفریند. در کنار هم قرار گرفتن مخالفین سرشناس، شاید هدف و مسیر را یادآوری کند، ولی مگر نه اینکه برای اکثر مخالفین، این هدف و مسیر از همان روزهای اول بعد از انقلاب ۵۷ تعیین شده بود.

شباهت این کارزار با کارزار تغییر در انتخابات ۲۰۲۰ کنگره ایرانیان، و شباهت این طومار با طومار جمع آوری امضاء برای بازگشایی سفارتخانه های ایران و کانادا، به پدیده هایی اشاره میکنند که ریشه های فرهنگی دارند و نه زاده الزامات روز.

آنچه که در رابطه با پدیده های رضا پهلوی، انقلاب ۵۷ و مجاهدین برای من سئوال برانگیز است، چگونگی آشنایی و واکنش کسانی است که بعد از انقلاب به دنیا آمده و در محیطی که فرهنگ جمهوری اسلامی بر آن حاکم بوده است رشد کرده اند.

جوانانی که جان خود را به خطر میاندازند و در تظاهرات خیابانی ماه های اخیر شرکت میکنند، مورد خشم و غضب رژیم قرار داشته و سر از زندان، شکنجه و اعدام در میاورند، به نظر نمیاید که آنهااز تجربه سیاسی زیادی برخوردار بوده و یا ایدئولوژی خاصی را دنبال کرده باشند.

اخیرن با چند نفر از این جوانان که به تازگی به کانادا مهاجرت کرده اند، برخورد مستقیم داشته ام که حمایت آنها از رضا پهلوی، و خشم آنان نسبت به امثال منی که در انقلاب اول مشارکت داشته ام، پدیده دیگری را یادآور میشود. که چه بسا به عکس انقلاب اول، این پدیده ها، حباب، تاول و زخم های کهنه ای هستند که میبایست قبل از سقوط رژیم سر بازکنند.

شاید کمک های مالی خودی و غیر خودی در سر پا نگاهداشتن تشکیلات مجاهدین به مدت چند دهه تاثیراتی داشته اند، ولی بیشک دلیل اصلی نبوده اند. برخورد با بعضی از حامیان، و بررسی های سطحی و پراکنده ای که از این سازمان داشته ام، نشانگر ایدئولوژی به روز شده، و یا فراخور انقلابی بر پایه زن، زندگی و آزادی نیستند.

میتوان بر این باور بود که اگر انقلاب اول، مسیر دیگری را طی کرده بود، امروز نه از سلطنت و ولیعهد سخنی در میان بود و نه از تشکیلات شبه نظامی/فرقه ای، که مشکل میتوان باور داشت که هیچکدام پایگاه های مردمی داشته باشند.

جمهوری اسلامی توانسته از طریق حجاب برای چند دهه، بر زندگی روزمره مردم، حاکمیت داشته و اذهان عمومی را با آن مشغول سازد. به همان صورت خاندان پهلوی، مجاهدین و گروه های مخالف دیگر در خارج از ایران، بدون آنکه در این مدت عوامل تاثیرگذار بر آنچه در ایران میگذرد باشند، از وطن گریختگان را به خود مشغول ساخته اند.

بیشک اگر قطره از جریان رودخانه آگاهی داشت، کمتر مقاومت میکرد، کمتر به خود میاندیشید و کمتر از خود میگفت، و نقشی را که انقلاب به او محول میکرد، به صورت طبیعی ایفاء میکرد.

با رهبر و یا بی رهبر، متحد و یا متفرق، انقلاب در پیش است. آنچه که یک مانع و یا موانعی به نظر میاید، همان قطره ای است که هنوز به جریان رودخانه پی نبرده است.

آینده نگری و توهم آینده سازی بر پایه داده ها و تجربیات گذشته، همزمان که راه را طولانی تر میسازند، پختگی و آمادگی هم بوجود میاورند. انقلاب،زمانی به معنای واقعی صورت میگیرد که برگ های زرد پاییزی بر زمین ریخته باشند و شاخه های خشک زمستانی، شکسته و از درخت جدا شده باشند. 

همه کس را اقبال تجربه دو انقلاب نیست. خوش به اقبال آنی که بود، دید و شناخت، و دریافت که در پس امواجی که به چشم میآیند، نه فقط یک جریان، بلکه جریاناتی وجود دارند که حقانیت آنها فقط در آینده آشکار خواهد شد.

اکثریت مطلق مردم ایران در انقلاب اول سهیم بوده اند، حتی اگر بخشی از آنها امروز پشیمان و آنرا خطایی بزرگ بدانند.

اگر مجاهدین در مبارزه با بانیان جمهوری اسلامی موفق شده بودند، امروز یا قهرمانان ملی به حساب میامدند و یا اینکه بلایی بدتر برای ملت ایران می شدند.

مخالفت ها با مجید جوهری در سال ۲۰۱۴ بیشتر جنبه رقابت های انتخاباتی داشت تا مخالفت با گرایشات همسویانه ناشناخته در آنزمان.

اگر پسر، از خطای پدر مبراست، نام و نشان پدر نمیتواند مشروعیت دهد، بخصوص اگر حقایق و واقعیات در اثر زمان رنگ و بوی خود را باخته باشد.

 صفحه اصلی